Opština Kolašin nalazi se u središnjem dijelu kontinentalne Crne Gore. Prostire se na površini od 897 kvadratnih kilometara u gornjim i središnjim tokovima Tare i Morače. Slivovi ovih rijeka čine dvije prirodne cjeline, po prostranstvu podjednake, prostorno bliske, ali znatno različitih svojstava.
Za područje u slivu Morače karakterističan je veliki nagib terena. Ispresijecano je dubokim klisurama i kanjonima. Gornji dio doline ove rijeke pruža se do ulaska u kanjon Platije a čine ga Gornja Morača na nadmorskoj visiniod 973 do 465 metara i još dva proširenja. Kanjon Platije prosječno je dubok hiljadu metara, a planinske Moračine pritoke takođe teku kroz kanjone sa stranama često visokim i do jednog kilometra.
Dio Kolašinske opštine u slivu Tare na većoj je prosječnoj nadmorskoj visini a ima i manjih dolinskih proširenja među kojima je Kolašinska terasa, Lipovska dolina, Trebaljevo, Donja i Gornja Tara i doline više pritoka.
Sliv Morače okrenut je Jadranskom a sliv Tare Crnom moru. Prevoj Crkvine, koji se nalazi između manastira Morače i Kolašina, razvođe je dva sliva. Vode sa njegove južne strane idu ka Južnom Jadranu a sa sjeveroistočne Tarom, Drinom, Savom i Dunavom stižu do Crnog Mora. Kuriozitet je da se na krovu jedne zgrade na ovom prevoju vode dijele i odlaze u dva sliva.
Kolašinski kraj „ograđen“ je grebenima i vrhovima Sinjavine, Javora, Semolja, Kape Moračke, Maganika, Štavnja, Ostrvice, Komova, Ključa i Bjelasice, što ga čini izrazito planinskim i bogatim onim ljepotama i izazovima koje pružaju visoke planine i izuzetno raznovrstan reljef. Kanjoni pred kojima staje dah, lednička jezera kao iz bajke, planinski vrhovi viši od 2.000 metara, mnogobrojni izvori, guste šume, prostrani pašnjaci, krečnjačke zaravni - riznicu pejsaža čine beskrajno bogatom, neponovljivom i u svakom trenutku na novi način uzbudljivom.

Ljepote dostupne s koje god se strane krene

         
Iako među visokim planinama, kolašinski kraj je pristupačan i saobraćajno dobro povezan sa bližom i daljom okolinom. Od mora je udaljen stotinak kilometara pa su ovdašnje klisure za one koji dolaze iz kontinentalnih krajeva na neki način kapije za prolaz na južni Jadran.
Željeznička pruga Beograd-Bar, jedinstvena atrakcija sa mostovima koji ’’preskaču’’ planine, nad ponorima iznad kojih zastaje dah, uključuje ovo područje u sistem balkanskih i evropskih željeznica. Kolašinska stanica na Dulovinama od centra grada udaljena je nepuna dva kilometra. Da pruga ne bi napuštala svoju ’’nebesku trasu’’, gradu nije mogla prići bliže. Od Kolašina, naime, pa sve do Male rijeke, dvadesetak kolometara pred Podgoricom, voz prolazi kroz planine i više od polovine pruge vodi kroz tunele. A kada se iz njih izlazi, otvaraju se vidici poput onih kada se kanjon Morače posmatra iz aviona.
Jadranska drumska magistrala za prohodnost koristi ’’arterije’’ kolašinskog kraja Taru i Moraču. Ona sa morem povezuje Beograd, Čačak, Užice, Prijepolje, Bijelo Polje, Mojkovac, a Budvu, Cetinje, Podgoricu sa crnigorskim zaleđem i Srbijom. Na svim mjestima gdje priroda dozvoljava, s Jadranskom magistralom se povezuju druge saobraćajnice. Na Ribarevini priključuju se putnici koji dolinom Lima stižu od Plava, Andrijevice, Berana, Rožaja. Od Kolašina, uz Taru, ka Mataševu, put ide prema Trešnjeviku i Andrijevici i, dalje, ka Lijevoj Rijeci. Kod Mioske odvaja se put preko Dragović Polja za Šavnik.
Od magistrale, više lokalnih makadamskih puteva vode’’nebu pod oblake’’ – ka moračkim, rovačkim i prekobrdskim selima, pri čemu se nekima od njih stiže i do katuna na planinama.
Najbliži aerodrom u Podgorici od Kolašina je udaljen 75 kilometara.
Od Kolašina do Beograda razdaljina je 388, do Budve 148, Lovćena 120, Žabljaka 90, Berana 75, Bijelo Polje 50 kilometara, do Mojkovca 21.
Prirodni dragulji kolašinskog kraja nisu, dakle, daleko nikome kome je do ljepote; dostupni su sa koje god se strane krene.